شمارهٔ ۱۷۰

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اسبز۷ بیت

آن روز که کردند به دل تخم وفا سبزشد درد فراوان و نگردید دوا سبز

دل را دگر از عکس خط لاله‌عذارانچون آینه گشته در و دیوار سرا سبز

آتش زده بر خشگ و تر هستی عاشقتا که به بر همچو گل سرخ قبا سبز

مور است فتاده گذرش بر شکرستانیا خضر خطت گشته لب آب بقا سبز

بس خرمی از خاطر احباب رمیده استطوطی نکند جلوه در آیینه ما سبز

خرم نشد از گریه و آهم دل ناشادغم‌خانه ما را نکند آب و هوا سبز

قصاب شده خون تو پامال نگاریکانجا نتوانی شدن از بیم جفا سبز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از دردی می‌گوید که به دلش نشسته و درمانی برای آن نمی‌یابد. دلش و تمام محیط اطرافش تحت تأثیر عشق قرار گرفته و به رنگ سبز در آمده است. او به آتش عشق اشاره می‌کند که همه چیز، حتی هستی‌اش را سوزانده است. شاعر همچنین از یاد کردن دوستان و خاطرات خوبشان می‌گوید که بر شادی‌اش سایه افکنده و در نهایت به غم و اندوه قلبی‌اش می‌پردازد. در پایان، اشاره‌ای به خطرات و سختی‌های عشق دارد و می‌گوید که عشق او به مانند قصابی شده که رنجش را نابود می‌کند.