شمارهٔ ۱۶۴

قافیه: امدگر۶ بیت

عشق داد از درد او هر لحظه پیغام دگرعمر گر باقی ست می‌گیریم سرانجام دگر

تا سر زلف تو پرچین است ای صیاد دلحاش لله گر بگیرم حلقه دام دگر

ای انیس جاودانی من زبانم لال بادغیر نامت گر برانم بر زبان نام دگر

چون توام دادی در اول ساقیا جامی چنانآرزو دارم که گیرم از کفت جام دگر

صبح روشن گشت و ما را مطلبی حاصل نشدبا غمت امروز می‌سازیم تا شام دگر

روزها بگذشت بر قصاب و درددل نکردمی‌گذارم شکوه آن را به ایام دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهایش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر لحظه عشق او پیغامی جدید از درد می‌آورد و اگر عمر باقی باشد، امیدوار است که سرانجام خوشی حاصل شود. شاعر به معشوقه‌اش اشاره کرده و می‌گوید که تا وقتی زلف او در دسترس است، هرگز به دام دیگران نخواهد افتاد. همچنین اعلام می‌کند که کسی جز محبوبش نباید بر زبانش بیفتد و برای او از دیگری چیزی نمی‌خواهد. شاعر در دلش آرزو دارد که از محبوبش جام دیگری بگیرد و از ناهماهنگی‌های روزگار در عذاب است، اما تصمیم دارد با غم عشقش تا شام دیگر زندگی کند و شکایتش را به روزهای دیگر بسپارد.