شمارهٔ ۱۱۷

قافیه: رد۷ بیت

آن سرو سیم‌اندام من چون از گلستان بگذردموج لطافت جو به جو از هر خیابان بگذرد

شب‌های هجر او دلم راضی نمی‌گردد اگریک قطره آب چشمم از بالای مژگان بگذرد

از کثرت کم‌طالعی ترسم نسیم کوی اوچون بر مزار من رسد برچیده دامان بگذرد

آن بی‌سرانجامم که گر عضوی ز من یابد همایک عمر سرگردان شود تا از بیابان بگذرد

در رنج روزافزونم و بیمم از آن باشد که اوتا چاره دردم کند کارم ز درمان بگذرد

از گرمی تیغش کشد بر استخوانم شعله‌ایبرق آتش‌افشانی کند تا از نیستان بگذرد

قصاب را بار گران افکنده زین ره بر قفااول به منزل می‌رسد هرکس که از جان بگذرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عمیق عشق و دلتنگی است. شاعر با توصیف زیبایی معشوق و تأثیر او بر زندگی‌اش، به تألم و رنج ناشی از جدایی می‌پردازد. او از حسرت شب‌های دوری و همچنین از ترس از فقدان یار سخن می‌گوید. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چقدر این جدایی به او آسیب می‌زند و حتی به مرگ نزدیک می‌شود. نهایتاً، او به این فکر می‌کند که شاید تنها راه رفع دردش، گذشتن از جان باشد. شعر حاوی تصاویری از عشق و درد فراق است که به ذهن خواننده عواطف عمیق و پیچیده‌ای منتقل می‌کند.