شمارهٔ ۶۳
بآفتاب جمالت، که نور دیده ماستکه آفتاب جمالت ز ذرها پیداست
میان باغ جهان از زلال وصل حبیبنهال جان مرا صد هزار نشو و نماست
فراغتست دل از فکر جنت و دوزخمرا که جانب جانان هزار عشق و هواست
اگر جهان همه دشمن شوند و طعنه زنندبهیچ رو نخورم غم که دوست جانب ماست
مزن تو سنک بجامم،که اوست در پس جامبدان که منزل جانان سراچه دل ماست
چه جای جام و صراحی؟ که در طریقت عشقکمینه جرعه رندان دیر ما دریاست
هزار تیغ جفا از تو بر جگر خوردممرا که هر سر مویی هزار حسن وفاست
بجان تو، که ز اغیار دل مبرا کنبدو سپار دلت را که مالک دلهاست
بپیش قاسم بیدل قیامتست این عشقبلا و مرگ و مصیبت فذلک منهاست