شمارهٔ ۵۱۸

قافیه: ان۷ بیت

ساقی چو تو باشی، همه جا باده پرستانمطرب چو تو باشی، چه غم از نعره مستان؟

ای جان و جهان، وصف تو گفتن نتوانمزلف تو شب و روز رخت شمع شبستان

در کوی غمت با سر و سامان نتوان رفتصد جان بفدای تو، چه جای سر و سامان؟

جان طالب درد تو، زهی صفوت آدم!دل غرقه شوق تو، زهی ملک سلیمان!

هر چند غمت سوخت فراوان دل ما رادارد دل ازین قصه بسی شکر فراوان

با آنکه خدا با همه ذرات محیطستاز مشرب بوجهل مجو صفوت سلمان

قاسم، سر تسلیم بنه، صید فنا باشدرمان غم عشق ندیدیم،چه درمان؟