شمارهٔ ۴۳۵

قافیه: ازدم۷ بیت

دوش بر اوج لا مکان خیمه اصطفا زدمنوبت ملک لم یزل بر در کبریا زدم

داد خدای ذوالمنن جان مرا مئی کزوبرمه و خور ز نور آن شعشعه صفا زدم

خلعت جود یافتم، بار ودود یافتمپیرهن وجود را پیش رخش قبا زدم

دوست چو غمگسار شد، دل ز جهان کنار شدروی بروی یار شد، بر دوجهان قفا زدم

شکر، که یافتم عیان، دل ز برای امتحاننقد صفات جان و دل بر محک و لا زدم

چون که رسید از آن عطا جان و دلم بمنتهااز جذبات ارتقا لاف بمنتها زدم

گفت که: قاسمی ترا، کس نشناخت غیر مااز غلبات شکر او نعره «قل کفی » زدم