شمارهٔ ۲۸۹

قافیه: اربرامد۷ بیت

دلدار من از خانه ببازار برآمدناگه بسر کوچه خمار برآمد

گلبانگ «تعالی » بشنیدند روانهاصد نعره ز تسبیح و ز زنار برآمد

دعوی بچه تیره فرو رفت بخواریمعنی ز ته که گل فخار برآمد

عالم همه روشن شد از آن نور بیکبارگفتند که: آن دلبر عیار برآمد

گفتیم: چو خورشید جمال تو عیانست«صدق » ز دل مؤمن وکفار برآمد

گفتم که: تویی، غیر تو کس نیست بعالماین نعره هم از طبله عطار برآمد

خورشید رسیدست ز ایمن بدل منتا از دل قاسم دم اقرار برآمد