شمارهٔ ۲۸۸

قافیه: اربرامد۷ بیت

چون ماه نو از مشرق انوار برآمدفریاد ز اسلام وز کفار برآمد

حسنت سخنی گفت بگلذار و ریاحینریحان بخجالت شد و گل زار بر آمد

عشق تو چو افتاد بسر حلقه مستاناز حلقه مستان همه انوار برآمد

شوقت گذری کرد بکاشانه رندان«صدق » ز دل مست و ز هشیار برآمد

شادند جهانی و چه گویم که چه شادند؟زین مشغله کز که گل فخار بر آمد

زین پیش دو عالم همه ز اغیار تهی بودچون کرد ظهور این همه اظهار برآمد

گفتند که:قاسم طلب وصل تو دارددر حال و زمان لمعه دیدار برآمد