شمارهٔ ۲۰۸

قافیه: وگرفت۹ بیت

ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفتعالم گرفت، لیک بوجه نکو گرفت

جان نکته ای شنیداز آن حسن بر کمالسوزی زدل برآمد و شوری درو گرفت

فارغ شد از سلامت و راه فنا گزیدهر دل که با ملامت عشق تو خو گرفت

روشن شد از لوامع اشراق آن جمالآن پرتوی که نیر خورشید ازو گرفت

می خواند گل ز وصف جمال تو آیتیعشقت چه نکتها که برو رو برو گرفت؟

اوصاف یار عشق نخست از خرد شنیداول ازو شنید و بآخر برو گرفت

اندر میان این همه رندان باده نوشجم بود خال آدم و جام جم او گرفت

دانی میان زاهد و عارف چه فرق بود؟این راه اعتدال گزید، آن علو گرفت

قاسم میان خاک در شاهوار یافتچون باز یافت باز ره جست و جو گرفت