شمارهٔ ۱۴۶
قمری دارم کین چشم نهان خانه اوستدل و جان عاشق آن نرگس مستانه اوست
من ازان یار چه گویم؟ که عجب دلداریست!شمع جانست و جهان عاشق و پروانه اوست
قصه عشق غریبست و نشاید گفتندر دو عالم همه جا قصه افسانه اوست
دو جهان مست خرابند ز جام ازلیدو جهان در دو جهان ساقی می خانه اوست
جام آن یار من از حد و نهایت بگذشتز سمک تا بسما ساغر و پیمانه اوست
ما بغیر از تو ندیدیم بعالم دگریزلف دلدار گرامیست، که در شانه اوست
گر بپرسند ترا: عاشق فرزانه کجاست؟قاسم سوخته دل عاشق فرزانه اوست