بخش ۵ - فی النصیحه
«زمرة العشاق،قد قرب الوصال »«زبدة العشاق،لاتمشوا،تعال »
«ایها الاحباب،قوموا،لاینام »«اشربوا من کأسه سرب المدام »
تا بکی از خویشتن غافل؟دریغ!می زند بر گردنت اماره تیغ
ای اسیرلذت دنیا، چه بود؟جز زیان از نفس بدفر ما چه سود؟
جوجو از مردم گدایی تا بکی؟آخر،ای جان، پادشایی تا بکی؟
می رود بر باد ملکت سربسرچند ازین بی آبرو بردن بسر؟
زآتش غیرت نداری هیچ دودخاک بر سر بادت ای ننگ وجود!
حسرتا! کز نفس محجوب دغلبی خبر ماندی ز محبوب ازل
از فسون این جهان،دار غروردور ماندی از جهاندار غفور
شاهبازی بودی،اکنون کر کسیاز صدت مرگ این بتر،تو گر کسی
هر چه نفست را خوش آید خوش کنیچند گور خویش پر آتش کنی؟
شربت حق بردلت ناخوشگوارباطل اندر کام جانت سازوار
نی، غلط کردی، خطات افتاده استاین خطاها از کجا افتاده است؟