بخش ۲۶ - در مذمت قماشهای قلب گوید
قماشی که از تل بود روی آنگرش روی دیگر کنی پرنیان
خشیشی وصوف ارسجیفش کنیو یا دگمه در بجیبش زنی
بزودی بدرد همه روی واربماند از و آستر یادگار
بزرگی بعریان طمع داشتنبود شال را زوده پنداشتن
چو قاقم بکامو مدارید امیدکه چرکن چوشد می نگردد سفید
سربند شلوار افراشتنوزو چشم بند سلق داشتن
سررشته خویش گم کردنستبجیب اندرون مار پروردنست