شمارهٔ ۵۴ - شیخ سعدی فرماید

۹ بیت

بسیار سالها بسر خاک ما رودکاین آب چشمه آید و باد صبا رود

در جواب او

بسیار صوف و چتر بتشریفها رودکین پنبه آید وبکلاه و قبا رود

اینست حال جامه که دیدی بکازریتا دگمها از آنکه برآید کجا رود

درکیسهای جیب عروسان رود عبیرمانند سرمه دان که در و توتیارود

ای رخت نو بکهنه پوسیده چون رسیشادی مکن که بر تو همین ماجرا رود

برجامه کتان بهاری چه اعتمادمیلک مکر ببقچه خاص شما رود

در حیرتم ازانکه ندارد لباس خویشدر رخت عاریت بتکبر چرا رود

سوزن بکارد زعجب تیز میرودناگاه هم سرش بسر بخیها رود

قاری لت کتان که کنون میکنی نکهروزی چو لته لت زده در زیر پا رود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و روز لباس‌ها و جامه‌ها می‌پردازد و نقش زمان را در تغییر و کهنه شدن آنها بررسی می‌کند. او اشاره می‌کند که لباس‌ها پس از مدتی به بوی خاک و طبیعت آغشته می‌شوند و نشان می‌دهد که مانند زندگی، لباس‌ها نیز دستخوش تغییر و زوال هستند. شاعر نگران از حال لباس‌های کهنه و نو، از بین رفتن زیبایی و خوش‌بویی آنها می‌گوید و به نوعی ناپایداری و زودگذر بودن زندگی و جهان مادی را بیان می‌کند. همچنین به حسرت و شگفتی خود از عدم توجه به لباس‌های عاری از ارزش و احترام اشاره دارد. کل اثر نشان‌دهنده‌ی تناقض میان زینت‌های ظاهری و حقایق عمیق‌تر زندگی است.