شمارهٔ ۱۰۳ - شیخ سعدی فرماید
خرما نتوان خورد ازین خارکه کشتیمدیبا نتوان بافت بدین پشم که رشتیم
در جواب آن
اطلس نتوان دوخت از ین پنبه که کشتیمکمخا نتوان بافت ازین پشم که رشتیم
با جامه چرکن بسیه چال جحیمیمبا رخت نو پاک ببستان بهشتیم
از دست چو رفت آستی و دامن جامهکردیم ببر رخت نو و کهنه بهشتیم
از جامه اگر دست بشوئیم عجب نیستزانروی که بسیار بشستیم و بمشتیم
باشال جلی گفت چودلال فکندششاید که ز مشاطه نرنجیم که زشتیم
بردست گرفتیم همه داس زمقراضبر مزرعه سبز سسقرلاط گذشتیم
از بهر گلیم و برک و صوف بسی پشمچون موی سرخویش درودیم ونکشتیم
از معنی باریک و خیالات چومویستاین رشته باریک درینجامه که رشتیم
قاری صفت حله و استبرق و سندسبر البسه بنویس که از اهل بهشتیم