شمارهٔ ۱۰۲ - شیخ کمال الدین خجندی فرماید

۸ بیت

نام آن لب بخط سبز بجائی دیدمکاغذی یافتم و قند در و پیچیدم

در جواب آن

روی تقویم ز خط خوش مخفی دیدمجامه روزی که نکو بود بقد ببریدم

بود دسمالچه چون وصله اندام کتانحرمتش داشته بردیده و رو مالیدم

برکی پنج گزی بر سر خود بنهادمقصه غصه دستار فرو پیچیدم

جامه کان نرسد بر قد و لایق نبودبر تو پوشیده نماند که از او ببریدم

گفتم از میخ در ایجامه همه پاره شدیگفت من رفتم و اینک عتبه بوسیدم

بود از پشتی سنجاب و سمور و قاقماین که بر لشکر سرما زدم و کوشیدم

مخفی وصله زده خاص برویش قاریپرده بر سر صد عیب نهان پوشیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از پیامی که بر روی کاغذی با قند نوشته شده، سخن می‌گوید. او یادآور می‌شود که روز خوبی را به یاد می‌آورد و به زینت‌هایی که بر سر دارد و لباس‌هایی که به تن کرده، اشاره می‌کند. او از دوختن و وصله زدن به لباس‌ها و زیبایی ظاهری خود صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که با وجود مشکلات و عیب‌ها، سعی دارد تا زیبایی و حرمت خود را حفظ کند. در نهایت شاعر از تلاش‌هایش در برابر سرما و سختی‌ها می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که با وجود نواقص، سعی دارد که آنها را بپوشاند.