شمارهٔ ۱۰۰ - درویش اشرف نمد پوش فرماید

۱۰ بیت

ترا یار نازک میان گفته ایمبقدجان بقامت روان گفته ایم

در جواب آن

بالباغ نازک میان گفته ایمبپیراهن آرام جان گفته ایم

بپشمینه شلوار ظاهر کنیمحدیثی که با جامه دان گفته ایم

چوگل شاهد خیمه نشکفت ازینستونرا که سرو روان گفته ایم

صفتهای عقد سپیچ گزیبرای دل امردان گفته ایم

چودایم کشدکت بگردن لحافباوشاه بغچه کشان گفته ایم

بدستار یابی تواسرار آنکه مادر حق طیلسان گفته ایم

چو شربست زرکش کتان دسته نقشبهر دو بهار و خزان گفته ایم

بسرپوش هر سفره شمعرازنسبت مه آسمان گفته ایم

بآن جیب و پهلو و بند قباچوقاری زبان در دهان گفته ایم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی‌ها و ویژگی‌های یار خود می‌پردازد. او از نازکی و زیبایی یار می‌گوید و با مقایسه‌هایی شاعرانه، به تحلیل ابعاد مختلف زیبایی و صفات او می‌نشیند. در این ارتباط، زبانی مجازی و تعبیرات زیبا به کار می‌برد که نشان‌دهنده عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به یار است. او با استفاده از تصاویری چون گل، باغ و شمع، عواطف و خیالات خود را به تصویر می‌کشد و به طرز ماهرانه‌ای ویژگی‌های ظاهری و باطنی محبوبش را مورد ستایش قرار می‌دهد.