شمارهٔ ۶

۴ بیت

ز روی ماه سیاهی به نور ماه نرفتنیامده است به کاری کمال خویش مرا

ز غنچه تکیه چو شبنم به زیر سر ننهمکه به ز بالش پر هست بال خویش مرا

بسان شمع که افتد ز پنبه خود بگدازل گردن خود گشت بال خویش مرا

به گلشن دگری چشم من نمی افتدگل مراد شکفت از سفال خویش مرا