شمارهٔ ۳
تهی کن ایدل از پروردهٔ خود زود پهلو راکه آخر نافه تا کشتن بود همراه آهو را
نگردد شعر من مشهور تا جان در تنم باشدکه بعد از مرگ آهو نافه بیرون میدهد بو را
ز آسیب صبا آسوده تا صبح ابد باشدکند شمع از پر پروانه گر تعویذ بازو را
به نرمی جان ز دست سخت گیران میتوان بردنبه زیر تیغ هرگز کس نگیرد خامهٔ مو را
کند در پیش آن پای نگارین سجده ها زلفشبلی کاری به از آتش پرستی نیست هندو را
فلک در گردش است از بهر خواب بخت ناسازمبود در جنبش گهواره راحت طفل بدخو را
غنی از سستی طالع شکست افتد ببازارمپی سودا به کف گیرم اگر سنگ ترازو را