شمارهٔ ۲۵
فتد در خانهٔ زین چون گذار آن لعبت چین راپر پروانه سازد شمع حسنش دامن زین را
بهم شیر و شکر آمیزشی دارد نمیدانمکه ره چون نیست در چشم سفیدم خواب شیرین را
کجا اهل ریا را آگهی از درد دین باشدکه خوانند از پی فوت نماز این قوم یاسین را
غنی تار نفس چون رشتهٔ گلدسته می گرددزبانم گر به تقریر آورد اشعار رنگین را