شمارهٔ ۶۰

قافیه: یدبودهاست۱۰ بیت

گر بار نیست سایه خود از بید بوده استباری بگو که از تو چه امید بوده است؟

شادم ز درد دل که به مغز شکیب ریختنومیدیی که راحت جاوید بوده است

ظالم هم از نهاد خود آزار می کشدبر فرق اره اره تشدید بوده است

شبها کند ز روی تو دریوزه ضیامه کاسه گدایی خورشید بوده است

تلخ ست تلخ رشک تمنای خویشتنشادم که دل ز وصل تو نومید بوده است

در ماه روزه طره پریشان چه می روی؟می خور که در زمانه شب عید بوده است

از رشک خوشنوایی ساز خیال منمضراب نی به ناخن ناهید بوده است

هرگونه حسرتی که ز ایام می کشیمدرد ته پیاله امید بوده است

حق را ز خلق جو که نوآموز دید راآیینه خانه مکتب توحید بوده است

نادان حریف مستی غالب مشو که اودردی کش پیاله جمشید بوده است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل در رنج و دردهای زندگی می‌پردازد و از نداشتن امید و آرزوها سخن می‌گوید. او به سایه خود و تأثیر آن بر روح و روانش اشاره دارد و می‌گوید حتی ظالم نیز از نهاد خود رنج می‌کشد. شب‌ها درد دل را به یاد محبوبش می‌کشاند و در مورد حسرت و تمنای خود برای وصل به محبوب سخن می‌گوید. شاعر به زیبایی و ظرافت‌های زندگی پرداخته و در نهایت به حقیقت و معرفت می‌رسد و از احساساتی که از زمانه و پیاله جمشید می‌کشد، سخن می‌گوید. شعر به نوعی اندیشه‌ای عمیق درباره زندگی، عشق و جستجوی حقیقت به تصویر می‌کشد.