شمارهٔ ۳۲۸
مژده خرمی و بی خللی را مانیابدی جنت و فیض ازلی را مانی
بس که همواره دلاویزی و شیرین حرکاتسایه طوبی و جوی عسلی را مانی
جلوه فرمایی و جاوید نمانی به کسیسیمیایی و بهشت عملی را مانی
به ستم معنی پیچیده نازک باشیای که در لطف رقمهای جلی را مانی
به توانایی کوشش نتوان یافت تراسرخوشی های قبول ازلی را مانی
جز به چشم و دل والاگهران جا نکنیجلوه نقش کف پای علی را مانی
به دل هر که به چشم تو درآید ناگاهداری آن مایه تصرف که ولی را مانی
ای که در طالع ما نقش تو هرگز ننشستزهره حوتی و شمس حملی را مانی
اندرین شیوه گفتار که داری غالبگر ترقی نکنم شیخ علی را مانی