شمارهٔ ۳۲۷
اگر به شرع سخن در بیان بگردانیز سوی کعبه رخ کاروان بگردانی
به نیم ناز که طرح جهان نو فگنیزمین بگستری و آسمان بگردانی
به یک کرشمه که بر گلبن خزان ریزیبهار را به در بوستان بگردانی
به خاطری که درآیی به جلوه آراییبلای ظلمت مرگ از روان بگردانی
به گلشنی که خرامی به باده آشامیقدح ز جوش گل و ارغوان بگردانی
به کوی غیر روی چون مرا به ره نگریبه جبهه چین فگنی و عنان بگردانی
وفاستای شوی چون مرا به یاد آریبه خویش طعنه زنی و زبان بگردانی
به بیم خوی خودم در عدم بخوابانیبه ذوق روی خودم در جهان بگردانی
به بذله خاطر اسلامیان بیازاریبه جلوه قبله زردشتیان بگردانی
اجازتی که کنم ناله، تا کجا غالبز لب به سینه تنگم فغان بگردانی