شمارهٔ ۳۰۵
بر دست و پای بند گرانی نهاده اینازم به بندگی که نشانی نهاده ای
ایمن نیم ز مرگ اگر رسته ام ز بنددلدوز ناوکی به کمانی نهاده ای
گوهر ز بحر خیزد و معنی ز فکر ژرفبر ما خراج طبع روانی نهاده ای
تا در امید عمر به پندار بگذرداز لطف در حیات نشانی نهاده ای
تا خسته بلا نبود بی گریزگاهدر مرگ احتمال امانی نهاده ای
رازست، گر دلی به جفایی شکسته ایدارست، گر سری به سنانی نهاده ای
دوزخ به داغ سینه گدازی نهفته ایقلزم به چشم اشک فشانی نهاده ای
بر هر دلی فسون نشاطی دمیده ایبر هر تنی سپاس روانی نهاده ای
هر دیده را دری به خیالی گشوده ایهر فرقه را دلی به گمانی نهاده ای
غالب ز غصه مرد همانا خبر نداشتکاندر خرابه گنج نهانی نهاده ای