شمارهٔ ۲۹۲

قافیه: سستاین۹ بیت

رشک سخنم چیست؟ نه شهد هوس ست اینتلخابه سر جوش گداز نفس ست این

ای ناله جگر در شکن دام میفشانسرمایه آرایش چاک قفس ست این

مستم، به کنارم خز و تن زن که درین وقتهرگز نشناسم که چه بود و چه کس ست این

واعظ سخن از توبه مگو، این که پس از میدست و دهنی آب کشیدیم بس ست این

تقوی اثری چند به عمر دگرستشنازم می بی غش چه بلا زودرس ست این

با غیر نشایی و به ما نیز نیرزیلیک آن گل و خار آمد و نسرین و خس ست این

لب بر لب دلبر نهم و جان بسپارمترکیب یکی کردن صد ملتمس ست این

شوری ست ز خواباندن جمازه به منزلاما نه به دمسازی بانگ جرس ست این

داغ دل غالب به دوا چاره پذیرستاین را چه کنم چاره که مشکین نفس ست این

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک حس عمیق و پیچیده درباره عشق و زندگی صحبت می‌کند. شاعر احساسات خود را بیان می‌کند که در آن عشق و دلبستگی به معشوق، به‌صورت یک تضاد میان لذت و رنج جلوه‌گر می‌شود. او از جذبه و شوری که در وجودش به خاطر معشوق ایجاد شده صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که در این حالت نمی‌تواند به چیزهای دیگر فکر کند. شاعر به نقد مواعظ دینی نیز می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که وعده‌های توبه پس از نوشیدن شراب دیگر معنای خاصی ندارند. او همچنین بر اهمیت عشق و شوری که از آن ناشی می‌شود، تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که عشق و دلبستگی می‌تواند همه چیز را تحت‌الشعاع قرار دهد. در کل، شعر توصیف احساسات عاشقانه و درگیری‌های درونی شاعر است که با زیبایی و شعر به تصویر کشیده شده‌اند.