شمارهٔ ۲۸۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انخواهمشدن۱۰ بیت

طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدنمهربان شو ور نه بر خود مهربان خواهم شدن

خار و خس هرگه در آتش سوخت آتش می شودمردم از ذوق لبت چندان که جان خواهم شدن

در تبند از تاب رشک طاقت نظاره امخوش بیا کامشب بهشت دشمنان خواهم شدن

محو گشتم در تغافل برنتابم التفاتگر به چشمم جا دهی خواب گران خواهم شدن

آبم از شرم وفا و از خودم پا در گل ستتا نپنداری که از کویت روان خواهم شدن

پیش خود بسیارم و بسیار مشتاق توامتا کجا صرف گداز امتحان خواهم شدن

گرم باد از نغمه بزم دعوت بال هماساز آواز شکست استخوان خواهم شدن

با هوس خویش ست حسن و از وفا بیگانه استمهر کم کن ور نه بر خود بدگمان خواهم شدن

بس که فکر معنی نازک همی کاهد مراشاهد اندیشه را موی میان خواهم شدن

لذت زخمم چو خون غالب در اعضا می‌دودرنج اگر اینست راحت را ضمان خواهم شدن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن به عشق و احساساتش اشاره می‌کند و از سختی‌های عاشقانه خود می‌گوید. او از تحمل طاقت‌فرسای محبت و نیاز به مهربانی طرف مقابل صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که عشقش به شدت او را تحت تأثیر قرار داده است. او از درد و رنج ناشی از این عشق می‌نویسد و بیان می‌کند که در جستجوی عشق و وفای واقعی است. همچنین، او نسبت به عواقب ناپایداری عشق و آسیب‌هایی که ممکن است به خود بزند، هشدار می‌دهد و به پیچیدگی‌های احساسی خود می‌پردازد؛ در نهایت به این نتیجه می‌رسد که اگر محبت و وفا نبیند، به خود و عشقش بدگمان خواهد شد.