شمارهٔ ۲۷۹

قافیه: انان۱۵ بیت

زهی باغ و بهار جان فشانانغمت چشم و چراغ رازدانان

به صورت اوستاد دلفریبانبه معنی قبله نامهربانان

چمن کوی ترا از ره نشینانختن موی ترا از بادخوانان

بلایت چهره با مشکینه مویانادایت چیره بر نازک میانان

غمت را بختیان زناربندانگلت را عندلیبان بیدخوانان

وصالت جان توانا ساز پیرانخیال خاطرآشوب جوانان

دل دانش فریبت را به گردنوبال رونق جادوبیانان

غم دوزخ نهیبت را به دامنگداز زهره آتش زبانان

میانت پای لغز موشکافاندهانت چشم بند نکته دانان

دل از داغت بساط گلفروشانتن از زخمت ردای باغبانان

سگ کوی تو را در کاسه لیسیلب پر دعوی شیرین دهانان

سر راه ترا در خاک روبینسیم پرچم گیتی ستانان

به پشتیبانی لطف تو امیدقوی همچون نهاد سخت جانان

به بالادستی عفو تو عصیانزبون همچون نشست ناتوانان

ز ناحق کشتگان راضی به جانتکه غالب هم یکی باشد از آنان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت باغ و بهار است. شاعر از غم و راز عشق می‌گوید و به توصیف محبوبی می‌پردازد که همچون قبله‌ای نامهربان است. او به چهره زیبا و موهای مشکین محبوب اشاره می‌کند و از تأثیر او بر جوانان و پیران سخن می‌گوید. دلتنگی و عشق او تا حدی عمیق است که به تشبیهاتی از دوزخ و آتش می‌رسد. در ادامه، شاعر به قدرت و لطف محبوب اشاره می‌کند و امیدوار است که عفو او شامل حال دیگران شود، به‌خصوص کسانی که به ناحق کشته شده‌اند. در واقع، این شعر بیانگر پیچیدگی‌های عشق و احساسات انسانی است.