شمارهٔ ۲۷۴
بس که بپیچد به خویش جاده ز گمراهیمره به درازی دهد عشوه کوتاهیم
شعله چکد غم کرا گل شکفد مزد کوشمع شبستانیم باد سحرگاهیم
جور بتان دلکش ست محو بداندیشیمپند کسان آتش ست داغ نکو خواهیم
گوشه ویرانه را آفت هر روزه اممنزل جانانه را فتنه ناگاهیم
دور فتادم ز یار ماهی بی دجله امنیست دلم در کنار دجله بی ماهیم
بنده دیوانه ام مخطی و ساهی خوشمحکم ترا مخطیم قهر ترا ساهیم
آن تن چون سیم خام وان همه انگیز تنتا چه فراهم شده ست اجرت جانکاهیم
از صف طفلان و سنگ ره شده بر خلق تنگزود ز کو نگذرد کوکبه شاهیم
جذب تو باید قوی کان ببرد باک نیستگر نتواند رسید بخت به همراهیم
غالب نام آورم نام و نشانم مپرسهم اسداللهم و هم اسداللهیم