شمارهٔ ۲۷۳
بیا که قاعده آسمان بگردانیمقضا به گردش رطل گران بگردانیم
ز چشم و دل به تماشا تمتع اندوزیمز جان و تن به مدارا زیان بگردانیم
به گوشه ای بنشینیم و در فراز کنیمبه کوچه بر سر ره پاسبان بگردانیم
اگر ز شحنه بود گیر و دار نندیشیموگر ز شاه رسد ارمغان بگردانیم
اگر کلیم شود همزبان سخن نکنیموگر خلیل شود میهمان بگردانیم
گل افگنیم و گلابی به رهگذر پاشیممی آوریم و قدح در میان بگردانیم
ندیم و مطرب و ساقی ز انجمن رانیمبه کار و بار زنی کاردان بگردانیم
گهی به لابه سخن با ادا بیامیزیمگهی به بوسه زبان در دهان بگردانیم
نهیم شرم به یک سوی و با هم آویزیمبه شوخیی که رخ اختران بگردانیم
ز جوش سینه سحر را نفس فرو بندیمبلای گرمی روز از جهان بگردانیم
به وهم شب همه را در غلط بیندازیمز نیمه ره مه را با شبان بگردانیم
به جنگ باج ستانان شاخساری راتهی سبد ز در گلستان بگردانیم
به صلح بال فشانان صبحگاهی راز شاخسار سوی آشیان بگردانیم
ز حیدریم من و تو ز ما عجب نبودگر آفتاب سوی خاوران بگردانیم
به من وصال تو باور نمی کند غالببیا که قاعده آسمان بگردانیم