شمارهٔ ۲۵۸
رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنمدر بزم رنگ و بو نمطی دیگر افگنم
در وجد اهل صومعه ذوق نظاره نیستناهید را به زمزمه از منظر افگنم
معشوقه را ز ناله بدان سان کنم حزینکز لاغری ز ساعد او زیور افگنم
هنگامه را جحیم جنون بر جگر زنماندیشه را هوای فسون در سر افگنم
نخلم که هم به جای رطب طوطی آورمابرم که هم به روی زمین گوهر افگنم
با غازیان ز شرح غم کارزار نفسشمشیر را به رعشه ز تن جوهر افگنم
با دیریان ز شکوه بیداد اهل دینمهری ز خویشتن به دل کافر افگنم
ضعفم به کعبه مرتبه قرب خاص دادسجاده گستری تو و من بستر افگنم
تا باده تلخ تر شود و سینه ریش تربگدازم آبگینه و در ساغر افگنم
راهی ز کنج دیر به مینو گشاده اماز خم کشم پیاله و در کوثر افگنم
منصور فرقه علی اللهیان منمآوازه «انا اسد الله » درافگنم
ارزنده گوهری چو من اندر زمانه نیستخود را به خاک رهگذر حیدر افگنم
غالب به طرح منقبت عاشقانه ایرفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم