شمارهٔ ۲۵۰

قافیه: ندرامیرم۱۰ بیت

آسمان بلند را میرمابر کحلی پرند را میرم

می فریبد مرا به بازیچهدل زار و نژند را میرم

شوری اشک در نظر خوارستتلخی زهرخند را میرم

شحنه مدح حضرت اعلی استسخن دلپسند را میرم

سر راهش نشستنم هوس ستخاک پای سمند را میرم

ره نشین ویم زهی توقیریطالع ارجمند را میرم

جذب الفت به سوی وی کشدماین نوآیین کمند را میرم

می کند رخنه در جگر غم هجراین جگر در کلند را میرم

شاعرم منشیم ظریف و شریفاین اضافات چند را میرم

وایه جوید ز حضرت اعلیغالب مستمند را میرم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به توصیف عشق و احساسات خود نسبت به یک معشوق می‌پردازد. او از زیبایی آسمان و دل‌زدگی ناشی از عشق حرف می‌زند و اشک و تلخی‌هایی که در این مسیر تجربه کرده را بیان می‌کند. با شوق برای نزدیکی به معشوق، خواستار نشستن در راه اوست و از عشق به او به عنوان کمند یا دام یاد می‌کند. شاعر همچنین به گرمای احساسات خود و آرزوهایش اشاره دارد و در نهایت ابراز می‌کند که به عنوان شاعر، به دنبال جلب توجه معشوق است. او به شدت مجذوب احوالات عشق و زیبایی‌های آن است.