شمارهٔ ۲۱۲

قافیه: ارش۱۲ بیت

ز لکنت می تپد نبض رگ لعل گهربارششهید انتظار جلوه خویش ست گفتارش

ادای لاابالی شیوه مستی در نظر دارمسر پرشورم از آشفتگی ماند به دستارش

ندانم رازدار کیست دل؟ کز ناشکیباییکشم تا یک نفس لرزد به خود صد ره ز هنجارش

بدین سوزم رواجی نیست هی فرهاد را نازمکه از تاب شرار تیشه ای گر مست بازارش

چو بینم زلف خم در خم به عارض هشته ای گویمکه اینک حلقه در گوش کمند عنبرین تارش

ز هم پاشیدن گل افگند در تاب بلبل رااگر خود پاره های دل فرو ریزد ز منقارش

بتی دارم که گویی گر به روی سبزه بخرامدزمین چون طوطی بسمل تپد از ذوق رفتارش

بدا گر دوست زندان مرا تاریک بگذاردبدین حسنی که درگیرد چراغ از تاب رخسارش

بنای خانه ام ذوق خرابی داشت پنداریکز آمد آمد سیلاب در رقص ست دیوارش

غمم افگند در دشتی که خورشید درخشان راگدازد زهره وقت جذب شبنم از سر خارش

وکالت کرد خواهم روز محشر کشتگانش رانباشد تا در آن هنگامه جز با من سر و کارش

نه از مهرست کز غالب به مردن نیستی راضیسرت گردم تو می‌دانی که مردن نیست دشوارش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک عاشقانه می‌پردازد. شاعر با کلماتی پر از تصویرسازی و تشبیه، از لکنت و تپش نبض عشق و انتظار می‌گوید. او به دل‌پسند بودن معشوق و عاشقانه‌هایش اشاره کرده و نشان می‌دهد که در دنیای عاشقانه، دیوانگی و شیفتگی وجود دارد. شاعر از راز دل و ناشکیبایی‌اش می‌نویسد و آرزو می‌کند که بتواند با عشق خود ارتباطی عمیق برقرار کند. همچنین به درد و غم ناشی از دوری و تنهایی اشاره دارد و ابراز می‌کند که مرگ و جدایی او را راضی نمی‌کند، زیرا عشق واقعی هیچ‌گاه به آسانی فراموش نمی‌شود. در نهایت، شاعر احساساتش را به گونه‌ای توصیف می‌کند که انگار خود را به عنوان نماینده عاشقانی که در روز محشر در انتظار عدالت هستند، می‌بیند.