شمارهٔ ۱۸

قافیه: انانرا۱۱ بیت

نگویم تازه دارم شیوه جادوبیانان راولی در خویش بینم کارگر جادوی آنان را

همانا پیشکار بخت ناسازم به تنهاییستوه آورده ام از چاره جویی مهربانان را

ندارد حاجت لعل و گهر حسن خدادادتعبث در آب و آتش رانده ای بازارگانان را

چه بی برگی است جان دادن به زخمی زان دم خنجرهلاکستم فراخیهای عیش سخت جانان را

عوض دارد گر آزار دلم آزرده می خواهمبه قتل خویش دست و ساعد نازک میانان را

سراغ فتنه های زهره سوز از خویشتن گیرمرگ اندیشه نبض کار باشد کاردانان را

به لفظ عشق صد ره کوه و دریا در میان گفتنبیاموزید تا پیشش برید افسانه خوانان را

نبینی برگ رز زر گشت و گل کبریت احمر شدکند پاییز گویی کیمیاگر باغبانان را

مرنج از ناروایی بی نیازی عالمی داردحکایتها بود با خویشتن مر بی زبانان را

نگیرد دیگران را حق به جرمی کز یکی بخشدسرت گردم شفیعی روز محشر دلستانان را

نداند قدر غم تا درنماند کس بدان غالبمسرت خیزد از تقلید پیران نوجوانان را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر و جادوی کلام و هنر شاعران صحبت می‌کند و به غم و تنهایی خود اشاره می‌کند. او از بی‌نتیجه بودن تلاش‌ها برای جستجوی خوشبختی و زیبایی‌های ظاهری می‌گوید و احساس می‌کند که زندگی را به سادگی نمی‌توان گذراند. شاعر از درد و رنج‌های ناشی از عشق و ناتوانی در بیان عواطف و احساسات خود سخن می‌گوید و معتقد است که زندگی و وجود انسان‌های جوان و پیر تحت تأثیر افکار و تجربه‌های یکدیگر قرار دارد. در پایان، او به ارزش غم و داستان‌های بی‌زبانان اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها کسی می‌تواند غم را به ارزش بنگرد که خود تجربه‌اش کرده باشد.