شمارهٔ ۱۷۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وکنند۹ بیت

آنان که وصل یار همی آرزو کنندباید که خویش را بگدازند و او کنند

وقتست کز روانی می ساقیان بزمپیمانه را حباب لب آب جو کنند

می نالی از نیی که به ناخن شکسته انداین وای ناخنی به دلت گر فرو کنند

دیوانه وجه رشته ندارد مگر همانتاری کشد ز جیب که چاکی رفو کنند

خون هزار ساده به گردن گرفته اندآنان که گفته اند نکویان نکو کنند

لب تشنه جوی آب شمارد سراب رامی زیبد ار به هستی اشیا غلو کنند

از بس به شوق روی تو مست ست نوبهاربوی می آید ار دهن غنچه بو کنند

پیمانه را به ماتم صهبا نشاندن ستای وای گر ز خاک وجودم سبو کنند

آلوده ریا نتوان بود غالباپاکست خرقه ای که به می شستشو کنند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان آرزوها و حسرت‌های عاشقانه پرداخته و به عمق احساسات انسانی اشاره دارد. شاعر به کسانی که آرزوی وصال معشوق را دارند توصیه می‌کند که باید خود را فُرو بپاشند تا به عشق واقعی برسند. او همچنین به حالاتی چون ناله کردن از درد و رنج گنهکاران اشاره می‌کند و به دیوانگی عشق پرداخته و بیان می‌کند که عشق واقعی هیچ پیوندی با تظاهر و ریا ندارد. از نظر شاعر، عشق و شوق به معشوق می‌تواند جنبه‌های زیبایی از زندگی را به نمایش بگذارد، ولی در عین حال باید از آلوده شدن به ریا و نفاق دوری کرد. به‌طور کلی، شعر بر صداقت و خلوص در عشق تأکید دارد.