شمارهٔ ۱۱۶
تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده بادشوخی ز حد گذشت زبانم بریده باد
گر رفته ام ز کوی تو آسان نرفته اماین قصه از زبان عزیزان شنیده باد
مردن ز رازداری شوقم نجات دادصد رنگ لاله زار ز خاکم دمیده باد
نغزی و خودپسند ببینم چه می کنی؟یارب به دهر همچو تویی آفریده باد
بر روی و موی پرتو بینش نتافته ستدر عرض شوق دیده طلبکار دیده باد
آتش به خانمان زده ای خواست صرصریگفتم نسیم گفت به گلشن وزیده باد
مرگم امان دهاد که از شوق برخورماین شعله همچو خون به رگ خس دویده باد
ذوقی ست همدمی به فغان بگذرم ز رشکخار رهت به پای عزیزان خلیده باد
چون دیده پای تا به سرم تشنه کسی ستدل خون شواد و از بن هر مو چکیده باد
غالب شراب قندی هندم کباب کردزین بعد باده های گوارا کشیده باد