شمارهٔ ۱۰

قافیه: ستمرا۱۰ بیت

سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرارشته شمع مزار از رگ جانست مرا

می نگنجم ز طرب در شکن خلوت خویشحلقه بزم که چشم نگرانست مرا

هر خراشی که ز رشک تنم افتد بر دلدر سپاس دم تیغ تو زبانست مرا

دل خود از تست و هم از ذوق خریداری تستاین همه بحث که در سود و زیانست مرا

جویی از باده و جویی ز عسل دارد خلدلب لعل تو هم اینست و هم آنست مرا

چون پریزاد که در شیشه فرودش آرندروی خوبت به دل از دیده نهانست مرا

به تگ و تاز من افزود گسستن یک دستدر رهت رشته امید عنانست مرا

بیخودی کرده سبکدوش ، فراغی دارمکوه اندوه رگ خواب گرانست مرا

خارها از اثر گرمی رفتارم سوختمنتی بر قدم راهروانست مرا

رهرو تفته در رفته به آبم غالبتوشه‌ای بر لب جو مانده نشانست مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر سوز و اشتیاق عمیق شاعر به معشوق است که حتی بعد از مرگش نیز حس می‌شود. شاعر از عشق خود به عنوان آتشی سوزنده یاد می‌کند و می‌گوید که این عشق جان او را می‌گیرد. او احساسات مختلفی را تجربه می‌کند، از شادی و طرب گرفته تا غم و اندوه. در این شعر، دل و جان شاعر کاملاً وابسته به معشوق است و او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند که ترکیب باده و عسل را به یاد می‌آورد. در نهایت، شاعر از حال و روز خود سخن می‌گوید که پر از بی‌خودی و سبکی است، در حالی که بار سنگین اندوه نیز بر دوش اوست.