قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۷ - در مدح مقر بالخاقان معتمدالدوله منوچهرخان فرماید
ماه من ماند به سر و ار سرو جولان داشتیسرو من ماند به ماه ار ماه دستان داشتی
ماه بودی ماه اگر چون سرو بودی بر زمینسرو بودی سرو اگر چول ماه جولان داشتی
سرو من ماند به ماه و ماه من ماند به سروسرو اگر مه مه اگر سرو خرامان داشتی
سرو را ماند به بالا ماه را ماند به رخماه اگر گفتی سرود و سو اگر جان داشتی
سرو بودی سرو اگر با مردمان گفتی سخنماه بودی ماه اگر چاه زنخدان داشتی
گفتمش سرو روان و خواندمش ماه تمامسرو اگر بودی کمانکش ماه خفتان داشتی
قد او سروست و مویش مشک و رویش ماه اگرسرو مار و مشک چین و ماه مژگان داشتی
آفتابش خواندمی بیگفتگو گر آفتاباز زنخدان گوی مشکین زلف چوگان داشتی
پرنیان بودی به نرمی پیکرشگر پرنیانبا همه نرمی دلی چون سخت سندان داشتی
لاله بودی عارضش گر لاله پیرامون خویشهمچو مشکینخطّ او یک باغ ریحان داشتی
می نکردی کس گناه از بیم حرمان بهشتچون نگار من بهشت ار حور و غلمان داشتی
از فراق آن پری مجنون شدی هرکس چو منجان بریان جسم عریان چشمگریان داشتی
ترک شهرآشوب من ماند پری راگر پریخوی رندان لعل خندان درّ دندان داشتی
ای بت پیمانهنوش ای شاهد پیمانگسلکاش چون عشاق خوی و پاس و پیمان داشتی
خود لبت لعلیست کز خورشید میجستی خراجاینچنین لعل درخشان گر بدخشان داشتی
همچو رخسار تو صادق بود در دعویّ حسنهرکه چون زلفین مفتولت دو برهان داشتی
گر نکردی عدل سالار جهان تعمیر ملکملک شه را شورش حسن تو ویران داشتی
داور گیتی منوچهر آنکه برسودی به عرشچرخ چارم گر چنین خورشید تابان داشتی
کی ربودی اهرمن زانگشت جم انگشتریآصفیگر اینچنین دانا سلیمان داشتی
کوه بودی توسنش گر کوه بودی رهنوردبرق بودی خنجرش گر برق باران داشتی
گاه غوغا شرزه شیرش گفتمی گر شرزه شیراز سنان چنگال و از شمشیر دندان داشتی
روز هیجا ژنده پیلش خواندمی گر ژنده پیلاز کمند جانستان خرطوم پیچان داشتی
توسنش باد وزانستی اگر باد وزانجنبش برق و شکوه کوه ثهلان داشتی
اهل شرق و غرب گشتندی ز پا تا فرق غرقگر سحابی چون عدویش جشم گریان داشتی
خنجر خونریز او را خواندمی رخشنده برقبرق اگر چون ابر موجانگیز طوفان داشتی
قدرش ار بودی مجسم صدهزاران ساله راهبرتری از منظر برجیس وکیوان داشتی
قهر جانکاهش اگر گشتی مصور در جهانچنگ شیر و سهم پیل و سم ثعبان داشتی
در کفش شمشیر بودی اژدها گر اژدهاچون نهنگان جایگه در بحر عمان داشتی
میزبانگشتی اجل چون تیغش ار بر خوان رزمدیو و دد را تا به روز حشر مهمان داشتی
گر نسیم خلق او یک ره وزیدی در جهانسال و ماه و هفتهگیتی راگلستان داشتی
مرگ مانازادهٔ شمشیر گیهانسوز اوستورنه چون آلام دیگر مرگ درمان داشتی
حزم اوگر خواستی از روی حکمت پیل رادر دهان پشهیی تا حشر پنهان داشتی
حاش لله اگرکسیوی را ستودی در سخاگر سخایی چون سخای معن و قاآن داشتی
بر روانم طعن و لعن از معن و قاآن هیچیکهمچو کهتر چاکرانش فضل و احسان داشتی
درصدفهر قطره اش می گشت صد عمانگهرنسبتی با جود او گر ابر نیسان داشتی
بود آرش ترکمان چون او اگر مانند اومرگ یکسو و نهان در پیش ترکان داشتی
خنجرشگر خواستی در روز هیجا خلق رااز لباس زندگی چون خویش عریان داشتی
گر نبودی عفو او عدلش ز روی انتقامبرگلوی مه طناب از تارکتان داشتی
حاجب مهرش اگر قهرش نگشتی گاهگاهزینهار ار هیچ عاصی بیم عصیان داشتی
ملکبخشا تا ابد آباد بودی ملک فارساز ازل گر چون تو سالاری نگهبان داشتی
مر ترا کردی مفوض شهریار ملکبخشملکی ار صدره فزون از ملک گیهان داشتی
ور ترا بودی مسلم ملک ایران اینچنینکافرمگر روس هرگز قصد ایران داشتی
بود چون حزم تو گر حزم سکندر پایداردولتشکی تا به روز حشر پایان داشتی
گر به شوخی جاهلیگویدکه قاآنیّ رادداشتی حبّ وطن در دل گر ایمان داشتی
گویمش خود کافرم گر هیچ مومن بیش ازینجایگه در ملک شیراز از دل و جان داشتی
مینبد در پارس رادی تا ورا بخشد مرادورنه کی بیچاره عزم یزد وکرمان داشتی
شیر گردون را درافکندی به گردن پالهنگچون تو در دل هر که مهر شیر یزدان داشتی
حیدر صفدر کهگر با عرش می رفتی به خشماز زبونی عرش را با فرش یکسان داشتی
گر نبودی روز هیجا پای عفوش در میانضرب بازویش خلل در چار ارکان داشتی
ور به دامان ولای او زدی ابلیس چنگاز عطای کردگار امید غفران داشتی
یوسف ار بر رشتهٔ مهرش نجستی اعتصامکی خلاصی از مضیق چاه و زندان داشتی
مختصرگو غیر ذات او نبودی در جهانواجبی در بر اگر تشریف امکان داشتی
ای دریغا نیستی در دار دنیا مصطفیورنه در مدحش مرا انباز حسّان داشتی
ختمکن قاآنیا گفتارکزگفتار تووجد کردی کوه اگر گوش سخندان داشتی