شمارهٔ ۲۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ر۱۲ بیت

عادت اینست فیض فطرت رادر بنای وجود نوع بشر

که رسد تا زمان رشد و بلوغطفل را مهربانی از مادر

دهد او را کمال جسمانیمادر مهربان بخون جگر

چون رسد وقت آن که در جسدشبدمد روح جبرئیل هنر

دختر از مادرش جدا نشودزآنکه هستند جنس هم دیگر

پسر از اقتضای جنسیتطلبد قرب و انتساب پدر

تو همان طفلی ای دل غافلکه نداری ز حال خویش خبر

عالم صورتست مادر توکه هواخواه تست شام و سحر

پدرت فیض عالم علویستکه در ایجاد تو ازوست اثر

چند مانی مقید صورتبطلب رتبه ازین برتر

چند گردی بگرد مادر خودنیستی دختر ای نکو محضر

مرد شو مرد کز پدر یابیاثر التفات فیض نظیر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ارتباط میان انسان و دوگانگی وجودی او می‌پردازد. شاعر بر این باور است که هر فرد از دو منبع اصلی تغذیه می‌شود: مادر، که نماد عالم مادی و محبت است، و پدر، که نماینده عالم معنوی و صفات عالی است. در زمان رشد و بلوغ، انسان باید از محدودیت‌های دنیای مادی فراتر برود و به سوی کمال و معنویت حرکت کند. شاعر به تعبیر «مادر» به عنوان عالم صورت و «پدر» به عنوان فیض عالم علوی اشاره می‌کند و از کودکان می‌خواهد که فراتر از جنبه‌های ظاهری خود بروند و به حقیقت وجودی‌شان پی ببرند. پیام اصلی این شعر دعوت به رشد و تکامل در ابعاد معنوی است.