شمارهٔ ۹۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اانداخت۷ بیت

در دل لاله غمت آتش سودا انداختشمع را آتش سودای تو از پا انداخت

یافت از نکهت زلف تو خبر آهوی چیننافه مشک خود از شرم بصحرا انداخت

تا ز دیدار تو مانع نشود چشم پرآبخواب را در نظرم کشت بدریا انداخت

رشک رخسار تو زد بتکده ها را بر همآه من غلغله در گوش مسیحا انداخت

برگشادی بسخن صد گرهم چون سبحهعقد دندان تو بر رشته تقوا انداخت

خواست آزار خود از ناوک آهم گردونکه غم عشق توام بر دل شیدا انداخت

سرورا از نظر انداخت فضولی چون مایک نظر هر که بر آن قامت رعنا انداخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دل‌تنگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که غم عشق در دلش شعله‌ور است و شمع روشنش، به خاطر یاد معشوق، خاموش شده است. زلف‌های معشوق او را به یاد آهو و عطر مشک انداخته و اشک‌هایش را مانند دریا به خواب می‌کشاند. چهره معشوق باعث حسادت در بین دیگران شده و غم عشق او را بر دوش می‌کشد. شاعر همچنین به قدرت کلام خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و زیبایی معشوق، او را وادار به بیان احساساتش کرده است. در نهایت، او اشاره می‌کند که یک نگاه به زیبایی معشوق می‌تواند دل هر کسی را تسخیر کند.