شمارهٔ ۸۰

قافیه: امینیافت۷ بیت

گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافتخارها در زیر پهلو داشت آرامی نیافت

کرد بلبل پیش گل بنیاد درد دل بسیزود گل بگذشت و آن درد دل اتمامی نیافت

وه چه ملکست این که دور گل گذشت کس درورونق بزمی ندید و نشاه جامی نیافت

دوخت دوران از لطافت خلعتی اما چه سودقابل تشریف این خلعت گل اندامی نیافت

گل که دیر آمد چرا زین باغ رحلت کرد زودغالبا چون من ز کس اعزاز و اکرامی نیافت

چون ننالیم از جفای گردش گردون دونهیچ کار ما ز دور او سرانجامی نیافت

پایه قدر سخن دانان فضولی پست شدزین سبب هرگز درین کشور کسی نامی نیافت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تأملات شاعر در مورد زندگی و گذر زمان است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که گل که نماد زیبایی و خوشبختی است، به باغ آمده ولی نتوانسته از عمر خود لذتی ببرد. او در این فرآیند به درد دلهایش اشاره می‌کند که هرگز به پایان نمی‌رسند. شاعر به سرنوشت گل که زود می‌میرد و همچنین به بدبختی و نادانی جامعه اشاره می‌کند، که برای افراد بلکه برای سخن‌دانان و بزرگانی که به حق شایسته‌ی احترام‌اند، اعزاز و اکرامی فراهم نمی‌شود. در نهایت، شاعر به گردش روزگار و تأثیر آن بر انسان‌ها می‌پردازد و حس ناامیدی از وقایع زندگی را به تصویر می‌کشد.