شمارهٔ ۶۷

قافیه: ونیکیست۷ بیت

پیش عاقل قصه درد من و مجنون یکیستاختلافی در سخن باشد ولی مضمون یکیست

داغ دل را خواستم مرهم رساندی ناوکیغالبا پنداشتی داغ دل پرخون یکیست

شرط حسنست آن که طاق آن خم ابرو دو تاسترسم خطست این که خال آن لب میگون یکیست

جای سرو قامتت در جان نمی گیرد الفحاش لله کی الف با آن قد موزون یکیست

نیست در دل غیر تو زان رو عزیزی بر دلمقدر دارد در صدف هر گه در مکنون یکیست

نیستم بلبل که هر ساعت نهم دل بر گلیزین همه گل چهره مقصود من محزون یکیست

بر سر من هر که می بیند فضولی دود آهآن تصور می کند کین هم ز نه گردون یکیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و درد عشق را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که داستان او و مجنون (لیلی) هر دو مشابه است، هرچند در ظاهر اختلافی وجود دارد. او به بررسی درد دل و عشق می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی و ویژگی‌های معشوق او منحصر به فرد است. همچنین تاکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین عشق او شود و همه زیبایی‌ها به او ختم می‌شوند. در نهایت، شاعر به حسرت و غم ناشی از این عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران نمی‌توانند درک کنند که درد او چه اندازه عمیق است.