شمارهٔ ۵۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انمنمیدانمچرا۷ بیت

باز خونبارست مژگانم نمی‌دانم چرااضطرابی هست در جانم نمی‌دانم چرا

عالمی بر حال من حیران و من بر حال خودمانده‌ام حیران که حیرانم نمی‌دانم چرا

روزگاری شد که بدحال و پریشانم ولیبس که بدحال و پریشانم نمی‌دانم چرا

یار می‌دانم که می‌داند دوای درد منلیک می‌گوید نمی‌دانم نمی‌دانم چرا

نی وصالم می‌رهاند از مصیبت نی فراقدر همه اوقات گریانم نمی‌دانم چرا

نیست کاری کآید از من هر طرف بی‌اختیارمی‌دواند چرخ گردانم نمی‌دانم چرا

درد خود را گرچه می‌دانم فضولی مهلک استفارغ از تدبیر درمانم نمی‌دانم چرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات آشفته و ناراحت خود سخن می‌گوید. او نمی‌داند که چرا در دلش اضطراب و ناگواری وجود دارد و در حالتی از حیرت به سر می‌برد. با وجود اینکه زمان زیادی است که در وضعیتی بدحال و پریشان قرار دارد، نمی‌تواند دلیل آن را بفهمد. او به یاری معشوقش امید دارد، اما معشوق به او می‌گوید که نمی‌داند چگونه می‌تواند به او کمک کند. شاعر در همه لحظات غمناک است و احساس می‌کند که تمام کارهایش بدون اختیار انجام می‌شود. همچنین، او از بررسی درد خود می‌داند که فضولی خطرناک است، ولی در آخر نمی‌تواند از دردش رهایی یابد و احساس درماندگی می‌کند.