شمارهٔ ۴۰۸
بر آن شدی که باهل وفا جفا نکنیخوش است عهد چنین آه اگر وفا نکنی
منم نشانه تیر تو ای کمان ابرونظر بغیر مینداز تا خطا نکنی
چو شاه ملک ملاحت تویی روا نبودکه حاجت من درویش را روا نکنی
بچشم سرمه نازت کشیده اند ولیبشرط آن که نگاهی بسوی آن نکنی
نگویمت که چرا جور می کنی بر منتویی ترحم و من بی زبان چرا نکنی
دلا ز غمزه او چشم التفات مدارکه خویش را هدف ناوک بلا نکنی
طریق عشق فضولی بسی مخاطره استز دست دامن تقوی مگر رها نکنی