شمارهٔ ۳۹۶

قافیه: ینباشی۷ بیت

دلا آن به که چون با خوب رویان همنشین باشینباشی غافل از ایام دوری دوربین باشی

مرا ای اشک هر دم پیش مردم می کنی رسوانمی خواهم ترا مطلق که در روی زمین باشی

مرا ای چرخ می خواهی کز آن مه دور گردانیچه کین است این که با من بسته تا کی برین باشی

ترا در خون دل کردم نهان ای مردم دیدهکه چون بر من شبیخون آورد غم در کمین باشی

دلم را آتش اندوه خواهد سوخت می دانممشو غافل چو ساکن در دل اندوهگین باشی

تنم را پر کن از پیکان که چون آیی درون دلز هر آفت که باشد در حصار آهنین باشی

فضولی گرچه رسوایی مجو تدبیر کار از کسچه چاره چون ترا تقدیر می خواهد چنین باشی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق شاعر درباره درد و رنج ناشی از دوری و جدایی می‌پردازد. شاعر به دوستی با افرادی با شخصیت خوب و زیبا اشاره می‌کند و از تمایلش به عدم غفلت از زمان‌های دور می‌گوید. اشک‌ها و دردش او را در بین مردم رسوا می‌کند و شاعر از تغییرات و دغدغه‌های زندگی‌اش می‌نالد. او می‌خواهد حتی وقتی که غم به سراغش می‌آید، با آن مواجه شود و در عین حال از تقدیر و جبر زندگی می‌گوید که او را به وضعیتی می‌کشاند که هیچ راهی برای فرار از آن نیست. شاعر به شکلی نمادین از بدن و دردهایی که در دل دارد، سخن می‌گوید و در نهایت از فضولی دیگران در زندگی‌اش می‌نالد و اینکه گاهی تقدیر انسان‌ها را به مسیری خاص می‌برد.