شمارهٔ ۳۶۱

قافیه: اراو۷ بیت

کرد ناصح منع من از گریه بی رخسار اوخنده ام آمد میان گریه بر گفتار او

او نه سرمست است من مدهوش محو حیرتمهست او در کار من حیران و من در کار او

نیست دور از نسبتی گر هست حسن التفاتبر دل بیمار من از نرگس بیمار او

عالمی را ناله آم در ناله دارد روز و شبنیست مخصوص من بی دل همین آزار او

دور کج رو خورد چون می خون من تا مست شدمستی او می شود معلوم از رفتار او

دوش پیش چشم پرخون داشتم آیینهدیدمش خونین جگر از حسرت دیدار او

بر فضولی بیش ازین مپسند بیداد ای صنمرحم کن بهر خدا بر ناله‌های زار او

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و درد و رنجی که از فراق معشوق ناشی می‌شود اشاره دارد. شاعر از گریه و وحشت از دوری معشوق سخن می‌گوید و به احساسات مختلط خود که شامل شوق، حسرت و اندوه است، می‌پردازد. او بیان می‌کند که حتی اگر معشوق در حالتی از سرمستی باشد، او در حیرت و محو عشقش به اوست. همچنین، شاعر به رابطه عاطفی خود و تأثیر عمیق موجودیت معشوق بر دل بیمار خود اشاره می‌کند. در نهایت، او از معشوق تقاضا می‌کند که بر دل زار او رحم کند و به ناله‌هایش توجه داشته باشد. این شعر بیانگر کشش و درد عشق و فراق است.