شمارهٔ ۳۵۷

قافیه: المن۷ بیت

شد واقف از خیال من آن مه بحال مننگذاشت فرق ضعف ز من تا خیال من

بستم خیال کام دگر زآن دهن ولیکاری نکرد هیچ خیال محال من

گفتم سگ توام سبب اینست غالباکز من چنین گریخته وحشی غزال من

گفتم ز رشک بر ورق لاله نقطه ایستگفتم این کنایه ایست ز رخسار و خال من

بی خط سبز و زلف سیاه تو شاهدستبر روی زرد من رقم اشک آل من

سر زد ز چاک سینه من آتش درونمن مرغ آتشین پرم اینست بال من

سودای عقل کرد فضولی مرا ملولحرفی ز عشق گوی بدفع ملال من