شمارهٔ ۳۴۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ننمیایدبرون۷ بیت

تا بدرد عشق جان از تن نمی آید بروندرد عشق او ز جان من نمی آید برون

دانه اشکم بخوناب جگر پرورده استاینچنین لعلی ز هر معدن نمی آید برون

نخل قدت را طراوت از ریاض جنت استاینچنین سروی ز هر گلشن نمی آید برون

گر بگلزاری در آیی تیغ بر کف ز انفعالگل نمی روید دگر سوسن نمی آید برون

با تبسم می کشم گفتی مرا هر دم ز غمچون نمیرم زین ادا کشتن نمی آید برون

لب ز شرح سوز دل بستیم و جای حیرت استسوخت خانه دودی از روزن نمی آید برون

گر فضولی ترک عشق دوست گیرد دور نیستچون کند از عهده دشمن نمی آید برون

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و دردهایی که عشق با خود به همراه می‌آورد، می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق جانش را می‌سوزاند و این درد از جانش بیرون نمی‌رود. اشک‌هایش رنگین و از دل زخم‌دارش می‌ریزد و این نوع احساس از هیچ چیز دیگری به دست نمی‌آید. او زیبایی و طراوت محبوبش را به نخل و گل تشبیه می‌کند که در هیچ باغ دیگری یافت نمی‌شود. شاعر با اشاره به این که در برابر غم و عشق، تحملی ندارد، می‌گوید که هر لحظه با لبخند محبوبش به زندگی ادامه می‌دهد و نمی‌تواند این احساسات را فراموش کند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی عشق را ترک کند، دیگر نمی‌تواند از عهده مشکلات برآید.