شمارهٔ ۳۳۷

قافیه: انایدبرون۷ بیت

در غمم گر جان ز جسم ناتوان آید برونکی غم آن راحت جانم ز جان آید برون

می مده ساقی مکن کاری که ناگه پیش خلقسر لعل او بمستی از زبان آید برون

خواستم کآرم خدنگش را برون از استخوانباز ترسیدم که مغز استخوان آید برون

دل ندارد طاقت سوز درونم کاشکیخون شود وز راه چشم خون فشان آید برون

بر قد خم گشته ام رحمی بکن ز آهم بترسسرو من مگذار کین تیر از کمان آید برون

دی برون آمد شدم رسوای عالم اینچنینآه اگر امروز دیگر آنچنان آید برون

چون نمودی رخ فضولی را مران از کوی خودبلبل گل دیده از گلشن چه سان آید برون

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و اندوه شاعر است. او از درد و رنجی که در درونش وجود دارد صحبت می‌کند و توضیح می‌دهد که اگر جانش از جسمش جدا شود نیز غم او از بین نمی‌رود. شاعر از ساقی می‌خواهد که او را مست نکند تا رازهایش فاش نشود و به همین ترتیب از ترس اینکه عشقش باعث درد بیشتر او شود، خودداری می‌کند. او حس می‌کند که دلش طاقت سوزش را ندارد و آرزو دارد که این درد به خون تبدیل شود و از چشمانش بریزد. در نهایت، او با ناامیدی به این نتیجه می‌رسد که اگر امروز هم دچار دردی مشابه شود، مجددا رسوا خواهد شد. شعر به نوعی به عشق، غم و رنج‌ کشیدن اشاره دارد که به طور عمیقی در وجود شاعر ریشه دوانده است.