شمارهٔ ۲۹۱
دمی مانند گردی گر جدا از خاک در گردمبگردون گر کشم سرباز می خواهم که برگردم
ز شوق پای بوس آن سهی سرو روان مردمره فرصت ندارم کاش خاک رهگذر گردم
طبیبا آن پریرو میل با دیوانهها داردعلاج من مکن بگذار تا دیوانه تر گردم
ز برق آه خود چون شمع می سوزم ز سر تا پااگر نی دم بدم سر تا قدم از اشک تر گردم
بسینه می خلد صدخار محنت هر دمم زان گلسزد گر همچو غنچه غرقه در خون جگر گردم
ز تیغ آرزو بر سینه دارم چاکها هر سوبامیدی که تیر غمزه او را سپر گردم
فضولی چون هوا تا کی کشم حبس حباب تنخوشا کایم برون وان سرو را بر گرد سر گردم