شمارهٔ ۲۹

قافیه: منمیبایدمرا۷ بیت

من به غم خو کرده‌ام جز غم نمی‌باید مراور ز غم ذوقی رسد آن هم نمی‌باید مرا

گر گریزانم ز خود در دشت عزلت دور نیستوحشیم جنس بنی‌آدم نمی‌باید مرا

کس نمی‌خواهم که بینم گر همه چشم من استاختلاط مردم عالم نمی‌باید مرا

ساقیا چون می دهی بخش مرا بر خاک ریزمی نمی‌نوشم دل خرم نمی‌باید مرا

می‌دهد رخت نشاطم را به سیلاب سرشکبی‌جمالت دیده پر نم نمی‌باید مرا

با سفالی قانعم پر درد در کوی مغانمسند جمشید و جام جم نمی‌باید مرا

با جفای او فضولی از وفا مستغنیمبا جراحت خوشدلم مرهم نمی‌باید مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق از انزوا و غم است. شاعر به‌طور واضح اعلام می‌کند که به غم عادت کرده و آن را جزئی از زندگی خود می‌داند. او از دوری از دیگران و نداشتن تمایلی به اختلاط با مردم صحبت می‌کند و احساس می‌کند که حتی در جمع، احساس تنهایی می‌کند. شاعر همچنین به دوری از لذت‌های مادی و زیبایی‌های ظاهری اشاره دارد و می‌گوید که از طرب و شادکامی بی‌خبر است، چرا که عشق و زیبایی را در زندگی‌اش نیست. در نهایت، او به یک نوع آرامش در رنج و درد شخصی دست پیدا کرده و به آن قانع است.