شمارهٔ ۲۸

قافیه: اییمرا۷ بیت

نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرارفته رفته جمع شد اسباب تنهایی مرا

چند بر من رو نهد هر جا که باشد محنتیدل گرفت از صحبت یاران هر جایی مرا

گر نیندازم نظر بر عارضت از صبر نیسترشک می آید بدیدارت ز بینایی مرا

گر بمیرم با کسی هرگز نگویم درد دلدرد پنهانست بی شک به ز رسوایی مرا

کرد مستغنی ز فرش خاک و چتر آسماندر بساط شوق ذوق بی سر و پایی مرا

سر نمی پیچم ز فرمان تو ای سلطان عشقبنده فرمان پذیرم هر چه فرمایی مرا

قصه فرهاد و مجنون را فضولی کس نخواندتا بر آمد نام در عالم به شیدایی مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و تنهایی خود صحبت می‌کند. او حس می‌کند که دل و ایمانش آسیب دیده و دیگر صبوری ندارد. هر جا که برود، مشکلات و رنج‌ها دنبال او هستند و از صحبت با دیگران نیز دلش زده شده است. او به زیبایی محبوبش نگاه می‌کند و حس حسادت به او دست می‌دهد. حتی اگر دردی داشته باشد، هرگز آن را با دیگران در میان نمی‌گذارد، چون درد پنهان را بر رسوایی ترجیح می‌دهد. او از دلبستگی‌اش به عشق و پیروی از دستورات محبوبش می‌گوید و تأکید می‌کند که در عالم عشق، داستان‌های عاشقانه‌ای چون فرهاد و مجنون تنها زمانی شناخته می‌شوند که نامش را ببینند.